عرصه خالی و ز حیرت سپر انداخته اند

در بساطی که دم تیغ ادب آخته اند

بی نیازان سر و گردن به خم افراخته اند

نه فلک را به خود افتاده سر وکار جدال

در مقامی که دل و دیده و دیدار یکیست

همه داغند که آیینه نپرداخته اند

چه بهار و چه خزان در چمنستان حضور