همه داغند که آیینه نپرداخته اند

نه فلک را به خود افتاده سر وکار جدال

عرصه خالی و ز حیرت سپر انداخته اند

در مقامی که دل و دیده و دیدار یکیست

چه بهار و چه خزان در چمنستان حضور

عرض هر رنگ که دادند همان باخته اند

همچو عنقاکه بجز نام ندارد اثری