چه بهار و چه خزان در چمنستان حضور

عرصه خالی و ز حیرت سپر انداخته اند

در مقامی که دل و دیده و دیدار یکیست

همه داغند که آیینه نپرداخته اند

عرض هر رنگ که دادند همان باخته اند

همچو عنقاکه بجز نام ندارد اثری

همه آوازه ی پرواز ز پر ساخته اند