درین چمن همه طاووس های فاخته اند

ز وضع بی بری سرو و بید عبرت گیر

که گردنند و عجب مختلف فراخته اند

مآل رونق گل تا به داغ پنهان نیست

ز عرض شوکت دونان مگو که موری چند

ز بال بر سر خود تیغ فتنه آخته اند

مده ز سعی فضولی غبار امن به باد