ز عرض شوکت دونان مگو که موری چند

که گردنند و عجب مختلف فراخته اند

مآل رونق گل تا به داغ پنهان نیست

درین چمن همه طاووس های فاخته اند

ز بال بر سر خود تیغ فتنه آخته اند

مده ز سعی فضولی غبار امن به باد

به هیچ ساختگان قدر خود شناخته اند