از خود چو شمع شام و سحر دست شسته اند

بر خوان وهم منتظران بساط حرص

نی خشک دیده اند و نه تر، دست شسته اند

جمعی به ذلتی که برند ازکباب دل

زین مایده حضور حلاوت نصیب کیست

سیلی خوران به موج خطر دست شسته اند

هستی نفس گداخته نام جرات است