رهروان یک سر تپش آواره ی این جاده اند

آن سبکروحان که تن در خاکساری داده اند

در سواد سرمه خط چون نگاه افتاده اند

برخط عجز نفس عمری ست جولان می کنی

رنگ حال سرو قمری بین که در گلزار دهر

خاکساران زیر طوق و سرکشان آزاده اند

درخور ضبط نفس دل را ثبات آبروست