درخور ضبط نفس دل را ثبات آبروست

رهروان یک سر تپش آواره ی این جاده اند

رنگ حال سرو قمری بین که در گلزار دهر

خاکساران زیر طوق و سرکشان آزاده اند

بحر با تمکین بود تا موجها استاده اند

ممسکان را در مدارا نرم رو فهمیده ای

لیک در سختی چو پستان زن نازاده اند