ممسکان را در مدارا نرم رو فهمیده ای

خاکساران زیر طوق و سرکشان آزاده اند

درخور ضبط نفس دل را ثبات آبروست

بحر با تمکین بود تا موجها استاده اند

لیک در سختی چو پستان زن نازاده اند

نقش مردی آب شد از ننگ این زن طینتان

کز نتایج ریش می زایند از بس ماده اند