خاکساران زیر طوق و سرکشان آزاده اند

برخط عجز نفس عمری ست جولان می کنی

رهروان یک سر تپش آواره ی این جاده اند

رنگ حال سرو قمری بین که در گلزار دهر

درخور ضبط نفس دل را ثبات آبروست

بحر با تمکین بود تا موجها استاده اند

ممسکان را در مدارا نرم رو فهمیده ای