بحر با تمکین بود تا موجها استاده اند

رنگ حال سرو قمری بین که در گلزار دهر

خاکساران زیر طوق و سرکشان آزاده اند

درخور ضبط نفس دل را ثبات آبروست

ممسکان را در مدارا نرم رو فهمیده ای

لیک در سختی چو پستان زن نازاده اند

نقش مردی آب شد از ننگ این زن طینتان