موی پیری عبرت روز سیاه کس مباد

غافل آن قومی که دکان هنر واکرده اند

پرتو شمع حقیقت خارج فانوس نیست

شوخ چشمان روزن سنگ از شرر واکرده اند

آه از آن شمعی که چشمش بر سحر وا کرده اند

تا نگردیدم دو تا قرب فنا روشن نشد

از تلاش پیری ام یک حلقه در واکرده اند