شوخ چشمان روزن سنگ از شرر واکرده اند

عرض جوهر بر صفای آینه در بستن است

غافل آن قومی که دکان هنر واکرده اند

پرتو شمع حقیقت خارج فانوس نیست

موی پیری عبرت روز سیاه کس مباد

آه از آن شمعی که چشمش بر سحر وا کرده اند

تا نگردیدم دو تا قرب فنا روشن نشد