سر به سنگ کعبه سایم یا قدم در راه دیر

درخور اشکی که دارم ترزبانم کرده اند

با همه بی دست وپایی ها غم دل می خورم

بیکسم چندان که بر خود مهربانم کرده اند

بی سر و بی پا برون زان آستانم کرده اند

شکوه تقدیر نتوان دستگاه کفر کرد

قابل چیزی که من بودم همانم کرده اند