خاکبببتری کز اخگر طبعم دمانده اند

بر من فسون عجز در ایجاد خوانده اند

چون گل به دامن آتش رنگم نشانده اند

خواهد عبیر پیرهن عافیت شدن

کس آگه از طبیعت عصیان پرست نیست

بر روی خلق دامن تر کم تکانده اند

دود دماغ نشو و نمای طبایع است