بر روی خلق دامن تر کم تکانده اند

خواهد عبیر پیرهن عافیت شدن

خاکبببتری کز اخگر طبعم دمانده اند

کس آگه از طبیعت عصیان پرست نیست

دود دماغ نشو و نمای طبایع است

چون شمع ریشه ای همه در سر دوانده اند

از هر نفس که ما و منی بال می زند