چون شمع ریشه ای همه در سر دوانده اند

کس آگه از طبیعت عصیان پرست نیست

بر روی خلق دامن تر کم تکانده اند

دود دماغ نشو و نمای طبایع است

از هر نفس که ما و منی بال می زند

دستی ست کز امید سلامت فشانده اند

باید چو شمع چشم ز خود بست و درگذشت