از هر نفس که ما و منی بال می زند

بر روی خلق دامن تر کم تکانده اند

دود دماغ نشو و نمای طبایع است

چون شمع ریشه ای همه در سر دوانده اند

دستی ست کز امید سلامت فشانده اند

باید چو شمع چشم ز خود بست و درگذشت

بر ما همین پیام تسلی رسانده اند