مشت خاکیم از فضولی شرم باید داشتن

خانه خورشید ما را پر به گل اندوده اند

راه دیگر وانشد برکوشش پرواز ما

بی پر و بالان همین چاک قفس پیموده اند

جز ادب کاری که باب ماست کم فرموده اند

زیر سنگ است از من و ما دامن آزادی ام

آه ازبن رنگی که بر بوی گلم افزوده اند