جز ادب کاری که باب ماست کم فرموده اند

راه دیگر وانشد برکوشش پرواز ما

بی پر و بالان همین چاک قفس پیموده اند

مشت خاکیم از فضولی شرم باید داشتن

زیر سنگ است از من و ما دامن آزادی ام

آه ازبن رنگی که بر بوی گلم افزوده اند

بیدل این عیش و غم و عجزو غرور و مهر وکین