راه دیگر وانشد برکوشش پرواز ما

یکقلم در سایه مژگان ناز آسوده اند

هیچکس از نور عالمتاب دل آگاه نیست

خانه خورشید ما را پر به گل اندوده اند

بی پر و بالان همین چاک قفس پیموده اند

مشت خاکیم از فضولی شرم باید داشتن

جز ادب کاری که باب ماست کم فرموده اند