زبرفلک از منعم ودروبش مپرسید

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند

فرصت شمرانیم چه رایی و چه مریی

موج وکف پوچ آینه در دست حبابند

گر خانه همین است همه خانه خرابند

بیدل مشکن ربط تامل که خموشان

چون کوزه سربسته پر از باده نابند