فرصت شمرانیم چه رایی و چه مریی

این منتظران قد خم پا به رکابند

چون کاغذ آتش زده این شوخ نگاهان

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند

موج وکف پوچ آینه در دست حبابند

زبرفلک از منعم ودروبش مپرسید

گر خانه همین است همه خانه خرابند