چون کاغذ آتش زده این شوخ نگاهان

مستان همه گر آب شوند اشک کبابند

پیری تو کجایی که دهی داد هوسها

این منتظران قد خم پا به رکابند

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند

فرصت شمرانیم چه رایی و چه مریی

موج وکف پوچ آینه در دست حبابند