پیری تو کجایی که دهی داد هوسها

چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند

مستی به خروشی است در این بزم که از شرم

مستان همه گر آب شوند اشک کبابند

این منتظران قد خم پا به رکابند

چون کاغذ آتش زده این شوخ نگاهان

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند