چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند

جز هستی مطلق ز مقید نتوان یافت

اشیا همه یک سایه خورشید نقابند

عبرت نظران در چمن هستی موهوم

مستی به خروشی است در این بزم که از شرم

مستان همه گر آب شوند اشک کبابند

پیری تو کجایی که دهی داد هوسها