اشیا همه یک سایه خورشید نقابند

بیش وکم خلق آیت بیمغزی وهمست

صفر آینه داران عدم در چه حسابند

جز هستی مطلق ز مقید نتوان یافت

عبرت نظران در چمن هستی موهوم

چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند

مستی به خروشی است در این بزم که از شرم