جز هستی مطلق ز مقید نتوان یافت

کاین خشک لبان ماهی دریای سرابند

بیش وکم خلق آیت بیمغزی وهمست

صفر آینه داران عدم در چه حسابند

اشیا همه یک سایه خورشید نقابند

عبرت نظران در چمن هستی موهوم

چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند