عبرت نظران در چمن هستی موهوم

صفر آینه داران عدم در چه حسابند

جز هستی مطلق ز مقید نتوان یافت

اشیا همه یک سایه خورشید نقابند

چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند

مستی به خروشی است در این بزم که از شرم

مستان همه گر آب شوند اشک کبابند