این منتظران قد خم پا به رکابند

مستی به خروشی است در این بزم که از شرم

مستان همه گر آب شوند اشک کبابند

پیری تو کجایی که دهی داد هوسها

چون کاغذ آتش زده این شوخ نگاهان

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند

فرصت شمرانیم چه رایی و چه مریی