موج وکف پوچ آینه در دست حبابند

چون کاغذ آتش زده این شوخ نگاهان

تسلیم غنودنکده یک مژه خوابند

فرصت شمرانیم چه رایی و چه مریی

زبرفلک از منعم ودروبش مپرسید

گر خانه همین است همه خانه خرابند

بیدل مشکن ربط تامل که خموشان