چون بهار از بسکه خونم را پریشان ریختند

خار بستی کرد پیدا کوچه باغ انتظار

بسکه مشتاقان بجای اشک مژگان ریختند

تهمت دامان قاتل می کشد هرگل ز من

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق

روز اول رنگ این ویرانه ویران ریختند

نیستی عشاق را رفع کدورت بود و بس