روز اول رنگ این ویرانه ویران ریختند

تهمت دامان قاتل می کشد هرگل ز من

چون بهار از بسکه خونم را پریشان ریختند

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق

نیستی عشاق را رفع کدورت بود و بس

از گداز، این شمعها گردی ز دامان ربختند

بیش از این نتوان خطا بستن بر ارباب کرم