از گداز، این شمعها گردی ز دامان ربختند

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق

روز اول رنگ این ویرانه ویران ریختند

نیستی عشاق را رفع کدورت بود و بس

بیش از این نتوان خطا بستن بر ارباب کرم

کز فضولی آبروی ابر نیسان ریختند

سجده گاه همت اهل فنا را بنده ام