کمانکشان زه ناز پر زبردستند

به رنگ عقد گهر وا نمی توان کردن

دلی که در خم زلف تواش گره بستند

ز آفتاب گذشته است مد ابروبت

دماغ سوختگان بیش از این وفا نکند

سپندها به صد آهنگ یک صدا جستند

ز شام ما مکش ای حسرت انتظار سحر