دلی که در خم زلف تواش گره بستند

ز جهل نسبت قد تو می کنند به سرو

فضول چند که پامال فطرت پستند

به رنگ عقد گهر وا نمی توان کردن

ز آفتاب گذشته است مد ابروبت

کمانکشان زه ناز پر زبردستند

دماغ سوختگان بیش از این وفا نکند