پی مقصد به چه امیدکسی بردارد

آرمیدن گهری بود به ساحل بستند

چون سحر مرهم کافور شهیدان ادب

لب زخمی ست که از شکوه قاتل بستند

نامه ای بود تپش بر پر بسمل بستند

شعله تا بال کشد دود برون تاخته است

بار ما پیشتر از بستن محمل بستند