شعله تا بال کشد دود برون تاخته است

لب زخمی ست که از شکوه قاتل بستند

پی مقصد به چه امیدکسی بردارد

نامه ای بود تپش بر پر بسمل بستند

بار ما پیشتر از بستن محمل بستند

جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است

آنچه از دانه گشودند به حاصل بستند