بار ما پیشتر از بستن محمل بستند

پی مقصد به چه امیدکسی بردارد

نامه ای بود تپش بر پر بسمل بستند

شعله تا بال کشد دود برون تاخته است

جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است

آنچه از دانه گشودند به حاصل بستند

ره نبردم به تمیز عدم و هستی خویش