درگرد مزارات سراغی ست بفهمید

این عالم پوچ است و همین هیچ کسی چند

برده است ز اقبال دو عالم گرو ناز

پایی که درازست ز بی دسترسی چند

پی گم شدن قافله بی جرسی چند

ترک ادب این بس که اسیران محبت

منقارگشودند ز چاک قفسی چند