نی دیر پرستیم و نه مسجد، نه خرابات

پی گم شدن قافله بی جرسی چند

ترک ادب این بس که اسیران محبت

منقارگشودند ز چاک قفسی چند

گرم است همین صحبت ما با نفسی چند

بیدل به عرق شسته ام از شرم فضولی

مکتوب نفس داشت جنون ملتمسی چند