منعم ! غبار چهره محتاج ، شستنی است

ای غنچه لب ، توبر سرخاکم بیا بخند

فرصت کمین وعده فردا دماغ کیست

ای گل بهار رفت برای خدا بخند

بر فقر گریه گر نکنی بر غنا بخند

چندین سحر به وهم پرافشان ناز رفت

یک گل تونیز از لب بام هوا بخند