یک گل تونیز از لب بام هوا بخند

منعم ! غبار چهره محتاج ، شستنی است

بر فقر گریه گر نکنی بر غنا بخند

چندین سحر به وهم پرافشان ناز رفت

درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز

گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

صدگل بهارمنتظر یک جنون توست