گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

چندین سحر به وهم پرافشان ناز رفت

یک گل تونیز از لب بام هوا بخند

درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز

صدگل بهارمنتظر یک جنون توست

آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند

با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات