با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات

گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

صدگل بهارمنتظر یک جنون توست

آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند

بر شام ما چو شمع جوانی بسی گریست

پیری کنون تو گل کن و بر صبح ما بخند