آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند

درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز

گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

صدگل بهارمنتظر یک جنون توست

با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند

بر شام ما چو شمع جوانی بسی گریست