صدگل بهارمنتظر یک جنون توست

یک گل تونیز از لب بام هوا بخند

درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز

گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند

با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند