درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز

بر فقر گریه گر نکنی بر غنا بخند

چندین سحر به وهم پرافشان ناز رفت

یک گل تونیز از لب بام هوا بخند

گاهی چو اشک گریه دندان نما بخند

صدگل بهارمنتظر یک جنون توست

آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند