بر فقر گریه گر نکنی بر غنا بخند

فرصت کمین وعده فردا دماغ کیست

ای گل بهار رفت برای خدا بخند

منعم ! غبار چهره محتاج ، شستنی است

چندین سحر به وهم پرافشان ناز رفت

یک گل تونیز از لب بام هوا بخند

درپرده خون حسرت بی دست وپا مریز