بر شام ما چو شمع جوانی بسی گریست

آتش به صفحه ات زن و سرتا به پا بخند

با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند

پیری کنون تو گل کن و بر صبح ما بخند

بیدل بهار عمر شکفتن چه خنده است

ای غافل از نفس عرقی از حیا بخند